Te vermijden fouten bij vroege handrevalidatie van de bovenste ledematen bij hemiplegische patiënten

May 19, 2022

Of de revalidatietraining correct is of niet, hangt samen met het effect van de functionele revalidatie van de patiënt. Ongepaste revalidatietraining kan leiden tot overmatig gebruik van ledematen of het syndroom van misbruik en functionele revalidatie vertragen. Om ervoor te zorgen dat patiënten met een hemiplegie het beste trainingseffect krijgen in revalidatietraining en om onredelijke oefeningen en training te verminderen of te voorkomen, moet op de volgende punten worden gelet:

1. Begrijp de timing van revalidatie-interventie

Veel patiënten met een hemiplegie door een beroerte en hun familieleden denken ten onrechte dat revalidatiebehandeling pas in de herstelperiode kan worden gestart. Sterker nog, ongeacht hersenbloeding of herseninfarct, zolang de vitale functies stabiel zijn en de aandoening zich niet meer ontwikkelt, kan 48 uur later met de revalidatietraining worden begonnen.

2. Vermijd een vroege verkeerde houding

Patiënten met acute hemiplegie moeten de juiste goede positie van de ledematen krijgen, die het optreden van een spastische modus en vroege inductie van separatiebeweging kan voorkomen of weerstaan. Bij het wisselen van houding moet speciale aandacht worden besteed aan het beschermen van het schoudergewricht, het vermijden van rekken van het aangedane ledemaat en het voorkomen van subluxatie van het schoudergewricht.

3. Ongepaste gezamenlijke passieve activiteitstraining, resulterend in gewrichtsschade

Passieve beweging van ledematen is een van de vroege revalidatiemaatregelen voor hemiplegiepatiënten. Zodra dit bereik wordt overschreden, zal dit niet alleen pijn veroorzaken, maar ook leiden tot ligamentruptuur en intra-articulaire bloedingen. Op de lange termijn kan het zich ontwikkelen tot chronische ontsteking en zelfs hypertrofie, verkorting van het gewrichtskapsel en gewrichtscontractuur veroorzaken, wat de revalidatiebehandeling moeilijker maakt.

4. Ongepaste stimulatie verhoogt de spierspanning aan de aangedane zijde

Verhoogde spiertonus treedt op een bepaald moment in het herstelproces van hemiplegiepatiënten op, maar hypertonie kan vrijwillige bewegingen voorkomen. Op dit punt is elke stimulatie die de spiertonus verhoogt nadelig. In dit stadium, als acupunctuurstimulatie, elektrische stimulatie en massage niet worden gegeven in overeenstemming met de principes van het bevorderen van normale bewegingspatronen en reflexen en het remmen van abnormale bewegingspatroonreflexen, zal de spierspanning worden verhoogd en zal verder functieherstel worden beïnvloed.

5. Het vervangen van houdings- en motorische controletraining door krachttraining versterkt vaak abnormale bewegingspatronen

CNS-verlamming is het verlies van complexe houdings- en motorische controle en vrijwillige motorfunctie, de disfunctie van een groep spieren in plaats van de betrokkenheid van verschillende spieren. Daarom kan alleen het trainen van de spierkracht van het aangedane ledemaat het herstel van de ledemaatfunctie bij hemiplegische patiënten niet fundamenteel bevorderen.

6. Vermijd overtraining

Voor herstellende patiënten zijn de patiënten zelf of hun familieleden erop gebrand om te herstellen van de ziekte, dus verhogen ze de hoeveelheid lichaamsbeweging of doen ze zelf enkele moeilijke bewegingen, wat systemische vermoeidheid en lokale spier- en gewrichtsschade zal veroorzaken, resulterend in overmatig gebruik syndroom. . Daarom moeten patiënten en hun families voor patiënten in de herstelperiode worden geïnformeerd over de verschillende oefenmethoden die worden gebruikt in verschillende stadia van revalidatie tijdens de training, en het principe van geleidelijke training in een klein aantal keren volgen.

7. Besteed aandacht aan revalidatiebegeleiding

Omdat de objecten van revalidatietraining allemaal verschillende gradaties van disfunctie hebben, bestaan ​​sommige disfuncties vaak voor een lange tijd, en sommige zijn zelfs levenslang. Daarom moeten patiënten in de training de kennis en vaardigheden in het dagelijks leven worden bijgebracht, zodat ze zelfstandig de zelfzorg kunnen voltooien, zodat patiënten in een goede psychologische toestand kunnen terugkeren naar het gezin en de samenleving.